سکوت از فریدون مشیری

 

 

 

دلا شب ها نمی نالی به زاری

 

سر راحت به بالین می گذاری

 

تو صاحب درد بودی ، ناله سر کن

 

خبر از درد بی دردی نداری

 

 

بنال ای دل که رنجت شادمانی است

 

بمیر ای دل که مرگت زندگانی است

 

 

مباد آن دم که چنگ نغمه سازت

                                               ز دردی برنیانگیزد نوایی

مباد آن دم که عود تار و پودت

                                                 نسوزد در هوای آشنایی

 

دلی خواهم که از او درد خیزد

 

بسوزد، عشق ورزد، اشک ریزد

 

 

به فریادی سکوت جانگزا را

                                     به هم زن ، در دل شب های و هو کن

وگر یارای فریادت نمانده است

                                             چو مینا گریه پنهان در گلو کن

 

 

صفای خاطر دل ها ز درد است

 

دل بی درد همچون گور سرد است!